Krekels

 

Ik honger naar de dagen toen

de buren buiten op de stoep,

mijn ouders ook, de zomerdag

op stoelen vierden, babbelend

of soms ook wel minuten lang

in mijmerende stilte. God

bestond nog, in een tuin nabij

geprezen door een krekellied.

De avond duurde eindeloos.

De Grote Beer verplaatste zich

natuurlijk niet, het waren wij

die draaiden, zei mijn vader toen.

En stilte, wel minuten lang,

uit eerbied voor het wonder van

de sterren. Afscheid voor één dag.

Tot morgen, zei mijn moeder toen.

Mijn ouders zijn er nu niet meer

en ook de buren niet. Maar wel

de Grote Beer en in een tuin

de krekels van oneindigheid.

                            Marc van Rooij

                            Dorpsdichter van Haacht

                            27 februari 2025