Fluister, muze

Laat me dichter zijn en de woorden schrijven
die me, wijl ik droom, voor de geest verschijnen,
laat me dichter zijn bij de mensen die geen
dromen meer hebben.

Fluister, muze, mij hoe ik, nu ik moe ben,
op papier nog steeds, in de maat van Sappho,
verzen smeden kan tegen blinde bommen,
gruwel en oorlog.

Stop de kindermoord overal ter wereld.
Neem de wapens af van de idioten
die te laf zijn om de vermeende vijand
warm te omarmen.

Marc van Rooij
Haachts dorpsdichter
27 mei 2025

Nachtmusik

De kerk van Wespelaar: juweel,

jawel; nog méér: een monument.

Ze troont al eeuwen in het dorp

en blijft er voor de eeuwigheid.

Zeshonderd jaar, zo las ik eens,

geleden werd zij hier gebouwd.

De mensen wisten toen nog niet

wat ooit Columbus vinden zou.

Ik luister naar het orgel en

bekijk, terwijl de priester praat,

de preekstoel, die in Mozarts tijd

uit hout van toen gesneden werd.

Men vindt hier iets wat kostbaar is.

Men vindt hier rust. Ik wil hier graag,

wanneer mijn dag gekomen is,

vertrekken met zijn Nachtmusik.

Marc van Rooij

Haachts dorpsdichter

31 mei 2025

Lente in Haacht

De winden draaien weer naar het mooie weer.

In Tildonk tooien dijken zich hemelhoog

beboomd in vijftig tinten groen en

dromen de vissers van rijke vangsten.

Het Schorisgat ontwaakt in de ochtendmist.

Nog vóór de dagtaak rent op het smalle pad

een jogster dartel als een hinde

Haacht tegemoet en een nieuwe lente.

En over kinderkoppen in Wakkerzeel

wroet noest, de handen vast op het kromme stuur,

een dichter van haast vierenzestig

langs het patina van vroeger dagen.

Marc van Rooij

Haachts dorpsdichter

Lentestart 2025

                                                              

 Weiße Rosen

Der alte weiße Rosenbusch

zeigt Knöpfe, wieder, Anfang März.

Der dritte Krieg hält ihn nicht auf

und tausend junge Blätter sind

 

wie tausend stumme Stimmen die

von tausend toten Kindern

für immer still, für immer nichts,

ein leiser Schrei nach Frieden sind.

 

Und tausend Rosenbüsche hier

wie auch in tausend Dörfern

erzählen uns unzähligmal

von Unschuld in dem Knopf erstickt.

Marc van Rooij

10.3.2025

Witte rozen

De oude witte rozelaar

baart knoppen, buiten voor ons huis.

De derde oorlog stopt hem niet,

en duizend babyblaadjes zijn

 

als duizend stomme stemmen die

van duizend dode kinderen,

voortaan voor altijd zwijgend nu,

een stille schreeuw voor vrede zijn.

 

Ons dorp heeft duizend rozelaars.

en duizend dorpen rondom ons

verklanken stil ontelbaar keer

een leven, in de knop vermoord.

Marc van Rooij

Dorpsdichter van Haacht

8 maart 2025

Krekels

 

Ik honger naar de dagen toen

de buren buiten op de stoep,

mijn ouders ook, de zomerdag

op stoelen vierden, babbelend

of soms ook wel minuten lang

in mijmerende stilte. God

bestond nog, in een tuin nabij

geprezen door een krekellied.

De avond duurde eindeloos.

De Grote Beer verplaatste zich

natuurlijk niet, het waren wij

die draaiden, zei mijn vader toen.

En stilte, wel minuten lang,

uit eerbied voor het wonder van

de sterren. Afscheid voor één dag.

Tot morgen, zei mijn moeder toen.

Mijn ouders zijn er nu niet meer

en ook de buren niet. Maar wel

de Grote Beer en in een tuin

de krekels van oneindigheid.

                            Marc van Rooij

                            Dorpsdichter van Haacht

                            27 februari 2025

Laudatio

in annum natalem

Almae Matris

 

 

Saecula Lovanii iam sex, Sapientia, regnas,

    per terrarum orbem lumine nota tuo.

Hospitii Montis quo non meritissima fama

    pervenit medicis divitis ingeniis?

Bibliotheca canit resonanti turre per auras:

    bis incensa truci Marte renata nitet.

Confluit huc mundus; studiosi cum studiosis

    pro mundo certant hoc meliore sibi.

Tu quoque, Lovanium, per cuius tecta iuventus

    fit sapiens, gaude laudibus assiduis.

 

19 februari 2025

Marc van Rooij

dorpsdichter van Haacht